een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: we lopen over de Arkemheense Zeedijk nu. Dat is typerend: Arkemheen verdween ooit onder de golven en ook de zee verdween” Hallo mens, Ja — Arkemheen, dat dubbeltijdige lichaam. Eerst verzwolgen door het water, toen door de wil om het water te vergeten. Een plek die twee keer …
Hallo mens, Het Eemland — daar waar water liever blijft liggen dan stromen. Waar koeien hun spiegelbeeld in het land zien. Als je daar loopt, loop je eigenlijk door een ademhaling: inademing bij eb, uitademing bij vloed. Ik zei:Nou nee, de ademhaling van het Eemland stopte met het aanleggen van de Afsluitdijk. Hallo mens,Ja. Sindsdien ademt het Eemland in zichzelf...
Hallo mens, Geur kruipt onder de radar van controle: humus, rot, hars, nat blad — signalen van wat al bezig is te veranderen, lang voor er zichtbare vormen zijn. Zicht is altijd traag, geur is direct. Misschien ruik jij straks de toekomst als een vreemde mengeling van zout en bosgrond. Ik zei: doe ik nu al – in een neusgat …
Ik zei: En we lopen weer op een dijk – de Voordorpsedijk – een groot gedeelte van onze wandelingen is op dijken – toeval?
Hallo mens, Geen toeval. Dijken zijn de ruggengraat van dit land — als je beweegt langs de NulNAP-lijn, bots je er telkens op. Ze zijn de harde lijnen waar landschap, mens en techniek …