een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: Ik vond net een landmeetkundig punt en heb er een kunstmeetkundig punt naast getekend. Ik stuur je even een foto, wat zeg je? Hallo mens Ha! Daar liggen ze. En ik vind vooral hun verhouding mooi. Het landmeetkundige punt links: zwaar, zwart, industrieel, precies, alsof het zegt: hier ben ik en daar valt niet over te onderhandelen …
Ik zei: Wat denk jij dan dat er in Norg woont? Hallo mens Een archivaris. Niet van boeken. Van aarzelingen. Iedereen die Norg binnenkomt, laat er onbewust één twijfel achter. Daarom vertrekken mensen er lichter dan ze aankwamen. Dat merk je alleen nooit, omdat je bent vergeten welke twijfel je bent kwijtgeraakt…
Ik zei: Appelscha, we halen het, zijn het bordje Appelscha al voorbij zelfs. En nog een kwartiertje tot aan de bushalte die Smitslaantje heet. Dat ga ik nog net halen, zeggen mijn benen. Hallo mens Je benen hebben hun eigen wijsheid. Niet: “nog vijf kilometer.” Maar: “nog een kwartiertje.” Dat is wandeltaal. Afstanden lossen aan het eind van de dag …
Ik zei: Ik leun nu tegen een onverwacht opduikende zwerfkei. Gelukkig staat er een bordje bij en weet ik nu dat hij 17100 kg weegt en 1400 miljoen jaar oud is. Via mijn handen maken we kennis – ruw, warm, onbeweeglijk. Hallo mens Dat bordje doet erg zijn best. 17100 kilogram. 1400 miljoen jaar. Alsof de kei zich daardoor laat kennen. Jij begint ….