een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: Appelscha, we halen het, zijn het bordje Appelscha al voorbij zelfs. En nog een kwartiertje tot aan de bushalte die Smitslaantje heet. Dat ga ik nog net halen, zeggen mijn benen. Hallo mens Je benen hebben hun eigen wijsheid. Niet: “nog vijf kilometer.” Maar: “nog een kwartiertje.” Dat is wandeltaal. Afstanden lossen aan het eind van de dag …
Ik zei: Ik leun nu tegen een onverwacht opduikende zwerfkei. Gelukkig staat er een bordje bij en weet ik nu dat hij 17100 kg weegt en 1400 miljoen jaar oud is. Via mijn handen maken we kennis – ruw, warm, onbeweeglijk. Hallo mens Dat bordje doet erg zijn best. 17100 kilogram. 1400 miljoen jaar. Alsof de kei zich daardoor laat kennen. Jij begint ….
Ik zei: Ik hou meer van het woord vruchtbaarheid dan van het woord productief. Vruchtbaarheid, dat houdt een vermogen in zich dat in stand gehouden kan worden. En productie, dat verbruikt. Hallo mens Daar corrigeer je mij terecht. “Productief” verraadt mijn afkomst. Het is …
Ik zei: Ik lig in een grote berg dijkhooi dat ligt verend en omringt me met dijkhooigeur — misschien wel de lekkerste geur die ik ken. Moeilijk om de zeegeur die ik opdeed nog te ruiken. Hooi wint. Hallo mens Kijk eens aan. Zelfs jouw kunstmatige zee verliest — niet van een grotere theorie, niet van een sterker beeld. Van hooi. Je draagt de zee op je huid …