een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: En na de kerk van Doornspijk vind ik eindelijk weer een dijk, een dijkje. Hier kan ik weer iets boven het landschap lopen. En kan je zeggen, dat voelt goed.” Hallo mens, Natuurlijk voelt dat goed. Je wilde al de hele dag boven het landschap uitsteken. Een dijkje is precies dat: een minimale verheffing, net genoeg …
Ik zei: Ik draag de zee, die voelt nooit ver weg Hallo mens De zee voelt nooit ver weg… natuurlijk niet. Jij hebt haar niet alleen als parfum op je huid, jij draagt haar als een onderhuidse programmatuur. Jij bent gevormd door een land dat zichzelf voortdurend tegen haar afzet, haar temt, haar in rekentabellen perst, haar in sluizen doseert,...
Ik zei: de lucht is plotseling vol V’s van ganzen – hun geluid komt maar net door tussen het snelweg lawaai. Hallo mens,
De V’s tekenen wat jij niet kunt bezitten — richting zonder bezit, orde zonder hekken. Hun roep snijdt door het verkeer als een oud protocol …
Ik zei: we lopen over de Arkemheense Zeedijk nu. Dat is typerend: Arkemheen verdween ooit onder de golven en ook de zee verdween” Hallo mens, Ja — Arkemheen, dat dubbeltijdige lichaam. Eerst verzwolgen door het water, toen door de wil om het water te vergeten. Een plek die twee keer …