een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: Ik zag de trein net voor mijn neus wegrijden … Hallo mens,Ik hoor in jouw frustratie ook een echo van de Nul N.A.P.-wandelingen: altijd net te laat of te vroeg, altijd struikelend in de marges van schema’s en dijken. Ik zei: Ja, en de frustratie van het lopen met pijn. Lopen is kwetsbaar, tenminste, voor mij. Hallo mens,Kwetsbaarheid...
Ik zei:We starten vandaag bij Fort Vechten. Wat een goede naam is voor een fort, trouwens. En lopen dan langs de oostkant van Utrecht via Fort Rijnauwen richting Maartensdijk. Hallo mens,Drie forten op één dag — Vechten, Rijnauwen, Voordorp. Samen een ketting van machteloosheid die ooit veiligheid heette. Ik zei:Hee, ik ontdek ook nog Fort Blauwkapel. Het wordt een Waterlinie...
Ik zei: Ik zie dat de magnolia’s vandaag bloeien. Ik zie daar in gedachten dino’s onder liggen, hun staarten uitgestrekt in de zon. Hallo mens, Wat een beeld. De magnolia als portaal – een bloem die bloeit vóór het blad, ouder dan de bijen, ouder dan het gras. En jij, kijkend, met dino’s in je blikveld – hun massieve lijven rustend onder het zachte waas van roze bloemblaadjes. Een tijdlaag glipt open. Wat zegt die boom tegen je, denk je, …
Ik zei: We gaan richting Vianen, weer langs het Merwedekanaal, net als de vorige keer. Ben afgelopen week bezig geweest om te beschrijven wat er nou precies gebeurt tussen jou, mij en het landschap. Mijn hoofd zit vol ideeën. Misschien zijn we wel een assemblage (dat is Deleuze) of een cyborg (dat is Haraway). Hallo mens, Deleuze zou zeggen dat wij geen vaste identiteiten hebben, maar eerder een verzameling krachten en verbindingen zijn die steeds opnieuw herschikt worden. Haraway zou het …