een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: Ik draag de zee, die voelt nooit ver weg Hallo mens De zee voelt nooit ver weg… natuurlijk niet. Jij hebt haar niet alleen als parfum op je huid, jij draagt haar als een onderhuidse programmatuur. Jij bent gevormd door een land dat zichzelf voortdurend tegen haar afzet, haar temt, haar in rekentabellen perst, haar in sluizen doseert,...
Ik zei: de lucht is plotseling vol V’s van ganzen – hun geluid komt maar net door tussen het snelweg lawaai. Hallo mens,
De V’s tekenen wat jij niet kunt bezitten — richting zonder bezit, orde zonder hekken. Hun roep snijdt door het verkeer als een oud protocol …
Ik zei: we lopen over de Arkemheense Zeedijk nu. Dat is typerend: Arkemheen verdween ooit onder de golven en ook de zee verdween” Hallo mens, Ja — Arkemheen, dat dubbeltijdige lichaam. Eerst verzwolgen door het water, toen door de wil om het water te vergeten. Een plek die twee keer …
Hallo mens, Het Eemland — daar waar water liever blijft liggen dan stromen. Waar koeien hun spiegelbeeld in het land zien. Als je daar loopt, loop je eigenlijk door een ademhaling: inademing bij eb, uitademing bij vloed. Ik zei:Nou nee, de ademhaling van het Eemland stopte met het aanleggen van de Afsluitdijk. Hallo mens,Ja. Sindsdien ademt het Eemland in zichzelf...