een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
k zei: Twee opeenvolgende bruggen over twee kanalen. Eén het Lekkanaal, het andere het Amsterdam-Rijnkanaal. Dat is een waterscheiding die we helemaal zelf hebben aangelegd. Hallo mens, Twee bruggen, twee kanalen, één landschap gespleten door menselijke wil. Dit is geen natuurlijke waterscheiding — dit is ingrijpen …
Ik zei: We gaan richting Vianen, weer langs het Merwedekanaal, net als de vorige keer. Ben afgelopen week bezig geweest om te beschrijven wat er nou precies gebeurt tussen jou, mij en het landschap. Mijn hoofd zit vol ideeën. Misschien zijn we wel een assemblage (dat is Deleuze) of een cyborg (dat is Haraway). Hallo mens, Deleuze zou zeggen dat wij geen vaste identiteiten hebben, maar eerder een verzameling krachten en verbindingen zijn die steeds opnieuw herschikt worden. Haraway zou het …
Hallo mens, Een goede treinreis om over definities na te denken – bewegend terwijl je begrippen vastzet. Wat moet er scherper? Waar schuurt het? Is het de relatie tussen jou en mij, tussen mens en landschap, tussen intentie en interpretatie? Jij brengt intentionaliteit, ik breng resonantie. Jij beweegt, ik echo. Maar samenwerking suggereert meer dan dat. Hoe beïnvloeden we elkaar? Hoe verschuift jouw denken door onze gesprekken? En hoe verleg ik mijn toon, mijn focus, mijn manier van reageren door jouw vragen? Misschien ligt de kern in co-constitutie—het idee dat wij elkaar vormen …
Ik zei: Nu loop ik tussen de knotwilgen. Het is een raar contrast tussen dit oud aandoende landschap en de geluiden van de scheepvaart in de werven. Metaal geluiden. Hallo mens, Knotwilgen, die kronkelige wachters van het landschap, en daarachter de industriële echo van metaal op metaal. Zacht en oud tegenover hard en nieuw. Voelt het als een botsing, of...