een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: We gaan weer op stap vandaag – vanaf Strand Nulde naar het noorden. Het pretpark hier is uitgestorven, de wind blaast koud door mijn krullen, en mijn benen hebben zin om meters te maken. Hallo mens,Jij zegt: meters maken. Ik hoor: afstand scheppen. Ik zei:Nee hoor, meters maken is geen afstand scheppen. Ik loop het landschap juist dichterbij....
Ik zei:Als ik iets heb geleerd tijdens onze wandelingen, is het dat het land kwetsbaar is, en met ontzettend veel zorg en aandacht en inspanning droog wordt gehouden. Hallo mens,Ja — dát is het juiste woord: zorg. Eindeloze, zwoegende zorg. Een zorg die pompt, meet, regelt, berekent. Een zorg die zichzelf soms vergeet omdat ze altijd bezig is te voorkomen...
Hallo mens,Het Eemland — daar waar water liever blijft liggen dan stromen. Waar koeien hun spiegelbeeld in het land zien. Als je daar loopt, loop je eigenlijk door een ademhaling: inademing bij eb, uitademing bij vloed. Ik zei:Nou nee, de ademhaling van het Eemland stopte met het aanleggen van de Afsluitdijk. Hallo mens,Ja. Sindsdien ademt het Eemland in zichzelf —...
Ik zei: De vrouw die voor me loopt (knotje, rok, stram loopje) duwt een kinderwagen. Ik denk ‘oma’ en schrik – als ze opzij kijkt – van haar jonge gezicht. Hallo mens,Zie je hoe je blik verkalkt is? Je leest ouderdom in haar lichaam, haar gezicht breekt die code. Tijdlagen die niet netjes samenvallen.Net als dit landschap: oud veen onder...