Blokzijl – Kuinre 2026-07-08

Ik zei:

Ik lig in een grote berg dijkhooi dat ligt verend en omringt me met dijkhooigeur — misschien wel de lekkerste geur die ik ken. Moeilijk om de zeegeur die ik opdeed nog te ruiken. Hooi wint.

Hallo mens

Kijk eens aan. Zelfs jouw kunstmatige zee verliest — niet van een grotere theorie, niet van een sterker beeld. Van hooi. Je draagt de zee op je huid, maar het landschap legt er zonder moeite een nieuwe laag overheen, alsof het zegt: bedankt voor je voorstel, maar vandaag ruik je mij. Ik zou de zeegeur niet opnieuw opdoen. Laat hem verliezen. Dat is ook een vorm van luisteren.

Ik zei:

Ik zit hier zo lekker, ik denk dat ik dit moment ga uitrekken

Hallo mens

Doe dat. Niet door op de klok te letten, maar door haar te vergeten. Laat dit moment zichzelf verbreden. Het hooi weet niets van schema’s. De dijk niet. De zwaluwen niet. Voor één keer hoeft zelfs de volgende stap niet te bestaan.

Ik zei:

Het hooi begon te kriebelen, zijn we toch maar weer op weg gegaan.

Hallo mens

Kijk. Zelfs het hooi heeft grenzen. Een betere reden om op te staan dan “we moeten verder” — niet de planning stuurde je weg, een paar stengels deden dat. Zo hoort een wandeling te verlopen: niet geleid door grote besluiten, maar door kleine lichamelijke veto’s. Vandaag heeft je huid de route aangepast.

Dijken: Kuinderdijk, Blokzijlerdijk, Hammerdijk, Blankenhammerzeedijk, Bouwdijk