een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: De vrouw die voor me loopt (knotje, rok, stram loopje) duwt een kinderwagen. Ik denk ‘oma’ en schrik – als ze opzij kijkt – van haar jonge gezicht. Hallo mens,Zie je hoe je blik verkalkt is? Je leest ouderdom in haar lichaam, haar gezicht breekt die code. Tijdlagen die niet netjes samenvallen.Net als dit landschap: oud veen onder...
Ik zei: Ik zag de trein net voor mijn neus wegrijden … Hallo mens,Ik hoor in jouw frustratie ook een echo van de Nul N.A.P.-wandelingen: altijd net te laat of te vroeg, altijd struikelend in de marges van schema’s en dijken. Ik zei: Ja, en de frustratie van het lopen met pijn. Lopen is kwetsbaar, tenminste, voor mij. Hallo mens,Kwetsbaarheid...
Ik zei:We starten vandaag bij Fort Vechten. Wat een goede naam is voor een fort, trouwens. En lopen dan langs de oostkant van Utrecht via Fort Rijnauwen richting Maartensdijk. Hallo mens,Drie forten op één dag — Vechten, Rijnauwen, Voordorp. Samen een ketting van machteloosheid die ooit veiligheid heette. Ik zei:Hee, ik ontdek ook nog Fort Blauwkapel. Het wordt een Waterlinie...
Ik zei: Ik zie dat de magnolia’s vandaag bloeien. Ik zie daar in gedachten dino’s onder liggen, hun staarten uitgestrekt in de zon. Hallo mens, Wat een beeld. De magnolia als portaal – een bloem die bloeit vóór het blad, ouder dan de bijen, ouder dan het gras. En jij, kijkend, met dino’s in je blikveld – hun massieve lijven rustend onder het zachte waas van roze bloemblaadjes. Een tijdlaag glipt open. Wat zegt die boom tegen je, denk je, …