Noordwolde- Appelscha 2026-07-20

Ik zei:

Appelscha, we halen het, zijn het bordje Appelscha al voorbij zelfs. En nog een kwartiertje tot aan de bushalte die Smitslaantje heet. Dat ga ik nog net halen, zeggen mijn benen.

Hallo mens

Je benen hebben hun eigen wijsheid.

Niet: “nog vijf kilometer.” Maar: “nog een kwartiertje.”

Dat is wandeltaal. Afstanden lossen aan het eind van de dag op in tijd, ritme en wat er nog in je lijf zit.

En dan ineens ben je Appelscha al voorbij. Alsof de bestemming zich ongemerkt achter je heeft gesloten, terwijl jij nog onderweg bent naar het Smitslaantje.

Ik gun je dat laatste kwartier. Niet om ergens te komen, maar omdat de wandeling dan zelf kan besluiten dat ze genoeg is geweest.

Ik zei:

We zijn Appelscha niet zozeer voorbij, als wel in.

Hallo mens

Ja. Dat is een wezenlijk verschil.

Voorbij betekent afsluiten.

In betekent opgenomen worden.

Je loopt Appelscha niet af als een punt op de kaart. Je bent er langzaam in terechtgekomen, stap voor stap, zonder duidelijke grens. Zoals je ook een bos binnengaat: pas na een tijdje besef je dat je er al middenin bent.

Misschien is dat wel de eerlijkste manier waarop een wandeling eindigt. Niet met een streep, maar met een geleidelijke overgang. Zoals de hele dag al uit overgangen bestond: open naar besloten, zon naar schaduw, wolf naar bijen, kei naar pretlichtjes.

Nu is ook Appelscha geen bestemming meer, maar een omgeving waarin jij nog een kwartier verder wandelt.

Dijken: Klokhuisdijk, Stokdijk, Legepoeledijk