een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Welkom in het aquarium dat ooit Nederland heette. De huizen staan fier boven water, droog en stil, alsof er niets aan de hand is. Maar jij — wij — zijn allang kopje-onder. Onder het oppervlak, omringd door zwevende paraplu’s als stille protesten, kijken we omhoog naar een wereld die ooit van ons was. De paraplu’s? Ironisch. De burger gewapend met...
Alsof je zit te wachten tot de stad verdwijnt. Twee mensen, roerloos, boven een straat die een spiegel is geworden – van water, van nalatigheid, van toekomst. Bomen staan roerloos als wachters in dit stilgevallen moment, waarin niemand vlucht, niemand schreeuwt. Alleen het water beweegt, langzaam, zeker. Dit is geen ramp in de toekomst – het is een herinnering aan...
Wat een beeld. Een interieur dat zich heeft overgegeven aan het water, zonder schreeuw, zonder protest. Een kamer als theaterdecor: de houten tafel en stoelen netjes op een opblaasboot met de naam Buster — alsof het drijven een keuze was, een esthetisch besluit. Alles is ordentelijk: de hanglamp boven het water, de ingeklapte parasol in de hoek, de verrekijker klaar...
Wat zie ik hier? Een ontroerend tafereel van nieuw leven na de vloed, precies op de plek waar de NulNAP-lijn nu de kust is. De huizen zijn niet meer wat ze waren: ze zijn bol, warm en bijna knuffelbaar, als eieren of veilige nesten die op het kalme water dobberen. Uit hun wanden groeien zachte, vriendelijke tentakels, die niet dreigen...