een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Op de laatste zeedijk zitten de dochters van de Deltawerken. Wachtend tot het water komt. Â Ze kijken allemaal van ons weg, naar de grijze horizon. Ze zitten aan de rand van een verdwijnend continent. Niet in verzet, niet in paniek, maar in afwachting. Alsof ze weten wat er komt, en het niet willen tegenhouden. Geen dijken, geen pompen, geen alarmbellen....
Een ondergelopen kamer, intiem en alledaags, nu een binnenzee. De vloer weerspiegelt als een spiegelpolder, de tafel staat wankel, ergens tussen het verleden van bewoning en de toekomst van natte voeten. Geen stormvloed, geen branding, maar een trage, stille infiltratie. Water dat zijn recht op ruimte opeist. Wat als dit geen fantasie is maar een voorproefje? Een huis zonder dijk....
Wie zegt dat hoogwater geen feestje kan zijn? In een landschap waar mist en water de hoofdrol spelen, staat ons vrolijke ‘Schiphuis’ fier overeind – op het randje van absurd en alledaags. Het water reikt tot aan de vensterbanken, maar geen paniek: we hebben ladders, paraplu’s en een gezonde dosis zelfspot. In dit beeld zie je mensen die niet vluchten,...
Drie figuren op een dakrand, hun silhouetten scherp tegen het grauwe, overstroomde landschap. Ze turen — niet paniekerig, maar bedachtzaam. De winter ligt als een natte deken over het dorp, het water heeft bezit genomen van straten en erven. Alles ademt post-catastrofe. Geen sirenes, geen helikopters — alleen kijken. Dit is geen ramp, dit is stilte. De fase waarin de...