een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Hier zie je een haast cartografisch verzinsel: mensen klimmen met ladders een onnatuurlijk steile, fluweelgroene heuvel op — een heuvel die zich verheft uit een verder vlak, strakgepland polderland. In de verte de ordelijkheid van verkaveling, sluizen, verkeersaders; op de heuvel chaos in discipline: mensen met emmers, werkende lijven, allemaal omhoog. Wat een perversie van het Nederlandse landschap! Alsof iemand...
Welkom in het aquarium dat ooit Nederland heette. De huizen staan fier boven water, droog en stil, alsof er niets aan de hand is. Maar jij — wij — zijn allang kopje-onder. Onder het oppervlak, omringd door zwevende paraplu’s als stille protesten, kijken we omhoog naar een wereld die ooit van ons was. De paraplu’s? Ironisch. De burger gewapend met...
Alsof je zit te wachten tot de stad verdwijnt. Twee mensen, roerloos, boven een straat die een spiegel is geworden – van water, van nalatigheid, van toekomst. Bomen staan roerloos als wachters in dit stilgevallen moment, waarin niemand vlucht, niemand schreeuwt. Alleen het water beweegt, langzaam, zeker. Dit is geen ramp in de toekomst – het is een herinnering aan...
Wat een beeld. Een interieur dat zich heeft overgegeven aan het water, zonder schreeuw, zonder protest. Een kamer als theaterdecor: de houten tafel en stoelen netjes op een opblaasboot met de naam Buster — alsof het drijven een keuze was, een esthetisch besluit. Alles is ordentelijk: de hanglamp boven het water, de ingeklapte parasol in de hoek, de verrekijker klaar...