een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Vandaag opende ik voor de laatste keer de deuren van de Hoogwaterwinkel in Rotterdam. Met lichte weemoed zette ik de rivier in gang en maakte ik de zee wakker. Het vertrouwde bordje OPEN hing er nog, helder en uitnodigend. Toch voelde het vandaag anders: alsof het glas tussen binnen en buiten een verhaal vertelde over overgangen, lagen en afscheid. Wat...
Hier zie je de Hoogwaterwinkelier zelf — Everdien Breken — voor een bekend tafereel dat je liever niet herkent: de Rotterdamse kubushuizen, half onder water, dobberend in een toekomst die we te lang hebben weggeschoven. In de Hoogwaterwinkel – alleen vandaag en morgen nog open! – zijn we niet geïnteresseerd in de geruststelling van cijfers of beleidsstukken. Hier tonen we...
Sommige bezoekers kijken. Anderen luisteren. En af en toe is er iemand die wil meenemen. Deze dame stond vandaag stil bij de Camera Obscura-fotoreeks in de Hoogwaterwinkel — landschappen van Eemland, gevangen in een donkere doos en omgezet in beelden die meer verbergen dan onthullen. Ze bekeek ze stuk voor stuk. En koos er één. Een beeld dat iets in...
Twee Delftse studenten, verzonken in kaarten, beelden en verhalen aan de wand van de Hoogwaterwinkel. Ze staan dicht bij elkaar, alsof ze samen een vraag proberen op te lossen die nergens expliciet wordt gesteld. Wat ze lezen is geen lesstof, maar landschap. Wat ze bestuderen is geen project, maar een toekomst die lekt in het nu. Misschien herkennen ze iets...