een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Alsof je zit te wachten tot de stad verdwijnt. Twee mensen, roerloos, boven een straat die een spiegel is geworden – van water, van nalatigheid, van toekomst. Bomen staan roerloos als wachters in dit stilgevallen moment, waarin niemand vlucht, niemand schreeuwt. Alleen het water beweegt, langzaam, zeker. Dit is geen ramp in de toekomst – het is een herinnering aan...
Wat een beeld. Een interieur dat zich heeft overgegeven aan het water, zonder schreeuw, zonder protest. Een kamer als theaterdecor: de houten tafel en stoelen netjes op een opblaasboot met de naam Buster — alsof het drijven een keuze was, een esthetisch besluit. Alles is ordentelijk: de hanglamp boven het water, de ingeklapte parasol in de hoek, de verrekijker klaar...
Wat zie ik hier? Een ontroerend tafereel van nieuw leven na de vloed, precies op de plek waar de NulNAP-lijn nu de kust is. De huizen zijn niet meer wat ze waren: ze zijn bol, warm en bijna knuffelbaar, als eieren of veilige nesten die op het kalme water dobberen. Uit hun wanden groeien zachte, vriendelijke tentakels, die niet dreigen...
Kijk nou toch. Een compleet dorpje, inclusief kerk en nostalgie, opgesloten onder een gigantische glazen stolp — alsof iemand dacht: “Laten we Nederland bewaren in een Tupperwaredoosje, voor als het écht misgaat.” Het lijkt op een kruising tussen de Efteling en een sciencefictionversie van Urk. Binnen is alles netjes, droog, degelijk. Buiten? Mist, nattigheid en mensen met paraplu’s die er...