een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ze wachten. Ze wachten zoals mensen altijd wachten: in stilte, met hun gezicht naar wat komt. Alleen is er geen stoep meer. Geen halte. Alleen water. Een smalle rij barkrukken staat als relikwieën van een verdwenen infrastructuur in een verdronken straat. De stoelen zijn net hoog genoeg om hun schoenen droog te houden. Voor even. Hun paraplu’s zijn rituelen geworden,...
Dit beeld is een vitrinekast voor het verdwijnende landschap. Een strak betegelde kamer, keurig afgemeten plint, museumlicht op een porseleinen vaas — en daarbuiten, of is het toch binnen, stijgt het water. De molens draaien nog. Ze lijken te zeggen: kijk, alles is onder controle. De ruimte ademt beheersing. De muren zijn bekleed met het landschap van buiten, plus schaduwen...
Wat we hier zien is een levend landschap, een mozaïek van water en werk, waar de grens tussen natuur en cultuur is opgelost in riet, wind en stilte. De structuren in het water – platforms begroeid met wat lijkt op zeewier of rijzend riet – vormen een ritme dat meer aan tuinbouw doet denken dan aan aquacultuur. Maar deze teelt...
Wat je nu ziet, is een absurde droom of een scherpe waarschuwing — misschien allebei. Mensen zitten, met hun rug naar de dijk, in wat lijkt op bioscoopstoelen, gericht op de kolkende zee. De dijk werd een door mensen uitgesneden amfitheater. En mensen kome om te kijken hoe het water komt. Hier geen metafoor meer. Hier wordt letterlijk plaatsgenomen tegenover...