een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Wie zegt dat hoogwater geen feestje kan zijn? In een landschap waar mist en water de hoofdrol spelen, staat ons vrolijke ‘Schiphuis’ fier overeind – op het randje van absurd en alledaags. Het water reikt tot aan de vensterbanken, maar geen paniek: we hebben ladders, paraplu’s en een gezonde dosis zelfspot. In dit beeld zie je mensen die niet vluchten,...
Drie figuren op een dakrand, hun silhouetten scherp tegen het grauwe, overstroomde landschap. Ze turen — niet paniekerig, maar bedachtzaam. De winter ligt als een natte deken over het dorp, het water heeft bezit genomen van straten en erven. Alles ademt post-catastrofe. Geen sirenes, geen helikopters — alleen kijken. Dit is geen ramp, dit is stilte. De fase waarin de...
Hier zie je een haast cartografisch verzinsel: mensen klimmen met ladders een onnatuurlijk steile, fluweelgroene heuvel op — een heuvel die zich verheft uit een verder vlak, strakgepland polderland. In de verte de ordelijkheid van verkaveling, sluizen, verkeersaders; op de heuvel chaos in discipline: mensen met emmers, werkende lijven, allemaal omhoog. Wat een perversie van het Nederlandse landschap! Alsof iemand...
Welkom in het aquarium dat ooit Nederland heette. De huizen staan fier boven water, droog en stil, alsof er niets aan de hand is. Maar jij — wij — zijn allang kopje-onder. Onder het oppervlak, omringd door zwevende paraplu’s als stille protesten, kijken we omhoog naar een wereld die ooit van ons was. De paraplu’s? Ironisch. De burger gewapend met...