een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Twee figuren, gehuld in doorzichtige capes, zitten in de branding. Hun lichamen zijn half verzonken in het zoute water. Ze kijken naar de bolvormige massa’s voor hen — monumenten? restanten? meteorieten van hun verdwenen thuis? Alles aan dit beeld ademt verlies: van land, van oriëntatie, van woorden. Er is geen achtergrond die troost biedt. Alleen een zee die meer lijkt...
Ze zweven boven de zee, omsloten door glas, als in een capsule van herinnering. Een gondel vol silhouetten — de laatsten. Geen bagage. Geen vlag. Geen afscheidsgroet. Alleen de ruggen van mensen die vertrekken van iets wat ooit land was, ooit thuis. Nu niets dan water, horizon en een constructie die hen draagt naar elders. Deze gondel, technisch en afstandelijk,...
Zwevende kerk gespot boven NulNAP. Niet gezonken, maar opgestegen — alsof het landschap zelf besloot: genoeg gegrond, tijd om te zweven. Geen fundering meer, alleen verhalen die blijven drijven. Misschien is dit geen verlies, maar verbeelding. De kerk hangt daar niet als waarschuwing, maar als mogelijkheid. Wat als we gebouwen loslaten? Wat als verankering overschat wordt? Kijk hoe ze zweeft...
Dit beeld, een vliegtuig op het water gezien door het raampje van een ander vliegtuig, is een provocatie. Het is absurd, maar ook akelig realistisch als je kijkt naar de Nederlandse verhouding tot water. Hier geen comfortabele landingsbaan, maar een toestel dat – tussen oranje boeien – letterlijk drijft op het onzekere. De grens tussen binnen en buiten, tussen controle...