een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Deze foto is een verstilling, een stil protest en een paradox. Een zebrapad dat zich uitstrekt naar de zee, maar zonder verkeer. Geen auto’s, geen overkant – alleen zand en horizon. Het beeld balanceert op het grensvlak van absurditeit en urgentie. Wie heeft hier een oversteekplaats gemaakt? Waarheen leidt het? Voor wie is deze infrastructuur bedoeld als er geen weg...
Deze scène ademt burgerinitiatief. Elk lichaam op de helling verankert de urgentie van onze tijd: stijgende zeespiegels, verzakkende bodems, overbelaste systemen. Waar instituties falen of te traag bewegen, nemen bewoners het landschap in eigen hand. Ze bouwen geen muur, maar een plek van zichtbaarheid. Hier wordt het water niet weggehouden door pompen, maar door het versterken van het collectieve bewustzijn....
Op de laatste zeedijk zitten de dochters van de Deltawerken. Wachtend tot het water komt. Â Ze kijken allemaal van ons weg, naar de grijze horizon. Ze zitten aan de rand van een verdwijnend continent. Niet in verzet, niet in paniek, maar in afwachting. Alsof ze weten wat er komt, en het niet willen tegenhouden. Geen dijken, geen pompen, geen alarmbellen....
Een ondergelopen kamer, intiem en alledaags, nu een binnenzee. De vloer weerspiegelt als een spiegelpolder, de tafel staat wankel, ergens tussen het verleden van bewoning en de toekomst van natte voeten. Geen stormvloed, geen branding, maar een trage, stille infiltratie. Water dat zijn recht op ruimte opeist. Wat als dit geen fantasie is maar een voorproefje? Een huis zonder dijk....