een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Op het eerste gezicht toont de foto een idyllische buitenplaats: statig, verstild, badend in zacht licht. Een tafereel dat nostalgie oproept, dat fluistert van thee op het terras en zomers die langer leken te duren. Maar wie beter kijkt, ziet het water â stil, glanzend, alles bedekkend. De buitenplaats staat onder water. En toch: op het verkoopbord, pontificaal in beeld,...
Dit beeld is genadeloos. Niet in toon, maar in betekenis. Ze toont het landschap niet als iets dat je kunt overzien, bezitten of beschermen, maar als iets wat terugneemt. Ze toont geen gewone kaart, maar een cartografie van verlies. Een verdronken landschap, niet als topografie maar als herinnering â een waarschuwend spoor van wat verdween en wat opnieuw zou kunnen...
Zij loopt, niet vluchtend maar traag. Alsof ze de overstroming vergeten is. Alsof het bos altijd al een meer was, en honden leren zwemmen als ze nog pup zijn. De bomen staan stil. Hun wortels verdragen het water, voor nu. Hun stammen spiegelen zich loom in het oppervlak. Stilte heerst. Mist heerst. Een vrouw, zes honden, ÊÊn rode paraplu â...
Dit is het Museumplein, maar dan gezonken. De culturele kern van Nederland â waar we normaal lopen tussen Van Gogh, het Concertgebouw en het Rijks â ligt nu onder een dunne laag water. Alsof het geheugen van het land is overstroomd. De mensen zijn verspreid over vlotten, hun lichamen omsloten door dekens, gezichten naar elkaar gekeerd, maar ook naar binnen....