een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Ik zei: Ik lig in een grote berg dijkhooi dat ligt verend en omringt me met dijkhooigeur — misschien wel de lekkerste geur die ik ken. Moeilijk om de zeegeur die ik opdeed nog te ruiken. Hooi wint. Hallo mens Kijk eens aan. Zelfs jouw kunstmatige zee verliest — niet van een grotere theorie, niet van een sterker beeld. Van hooi. Je draagt de zee op je huid …
Ik zei: “Hier op deze oude zeedijk slaat een inzicht hard toe. Links allemaal gemaakt, rechts allemaal gemaakt. Gemaakt, gemaakt, gemaakt.”
NedeR: “Ja. En juist daarom is die oude dijk zo belangrijk. Hij zegt niet: hier is natuur en daar cultuur. Hij zegt: hier zijn twee manieren van maken. Dat …
Ik zei: Eens. Iets anders: het ruikt hier heerlijk naar pas gemaaid gras. Die mixt met de zeelucht die ik als parfum draag, één geur in het ene neusgat, en één in het andere. Hallo mens. Twee geuren die elkaar niet verdringen. Vers gemaaid gras: een landschap waarin net is ingegrepen. Zeegeur: een kust die hier officieel ..
Ik zei: Dit is de Zomerdlijk. Hallo mens, Zomerdijk. Dat is zo’n naam die doet alsof hij onschuldig is. Alsof een dijk een seizoen heeft. Maar in die naam hoor ik een oude afspraak met het water. Niet de grote …