een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Dit beeld is genadeloos. Niet in toon, maar in betekenis. Ze toont het landschap niet als iets dat je kunt overzien, bezitten of beschermen, maar als iets wat terugneemt. Ze toont geen gewone kaart, maar een cartografie van verlies. Een verdronken landschap, niet als topografie maar als herinnering — een waarschuwend spoor van wat verdween en wat opnieuw zou kunnen...
Zij loopt, niet vluchtend maar traag. Alsof ze de overstroming vergeten is. Alsof het bos altijd al een meer was, en honden leren zwemmen als ze nog pup zijn. De bomen staan stil. Hun wortels verdragen het water, voor nu. Hun stammen spiegelen zich loom in het oppervlak. Stilte heerst. Mist heerst. Een vrouw, zes honden, één rode paraplu —...
Dit is het Museumplein, maar dan gezonken. De culturele kern van Nederland — waar we normaal lopen tussen Van Gogh, het Concertgebouw en het Rijks — ligt nu onder een dunne laag water. Alsof het geheugen van het land is overstroomd. De mensen zijn verspreid over vlotten, hun lichamen omsloten door dekens, gezichten naar elkaar gekeerd, maar ook naar binnen....
Twee figuren, gehuld in doorzichtige capes, zitten in de branding. Hun lichamen zijn half verzonken in het zoute water. Ze kijken naar de bolvormige massa’s voor hen — monumenten? restanten? meteorieten van hun verdwenen thuis? Alles aan dit beeld ademt verlies: van land, van oriëntatie, van woorden. Er is geen achtergrond die troost biedt. Alleen een zee die meer lijkt...