een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Een beeld vol paradoxen: een kolonie huizen, strak en identiek, op hoge palen gezet boven een stil, glanzend wad. Alles is grijs — lucht, water, gebouwen, vogels — alsof kleur zelf verdampt is. De horizon is afwezig. Mist, tijd, getij: alles is opgeslokt in een suspensie van mogelijkheid. De huizen lijken te zweven, maar zijn verankerd in iets wat er...
Dit is een dissectie. Een landschap opengesneden met een plankier, een dunne, kunstmatige ader boven het water. Mensen bewegen erover alsof ze iets weten, of denken te weten. De bomen zijn kaal, de mist dringt overal in door — maar niemand kijkt elkaar aan. Ze staan stil. Kijken weg. Kijken omhoog. Kijken nergens. Onder het plankier: zwart water. En trappetjes....
Drie meisjes aan een tafel. Identiek. Stil. Ze schenken water in kopjes die al overstromen. De zee likt aan hun voeten. Niemand kijkt op. Niemand staat op. Wat je ziet lijkt huiselijk: porselein, beleefdheid, een theekransje. Maar het klopt niet. Alles lekt. Alles stroomt. Alsof het ritueel belangrijker is dan de realiteit. Dit beeld raakt. Niet omdat het luid is,...
Dit is geen documentair beeld, maar een visioen. Een artificiële kustlijn — of beter: een verzinsel over wat kustlijn kan zijn als wij haar volledig maken, beheersen, organiseren. Een lang, recht pad, als een steiger van absolute wil, leidt naar een mini-eiland. Centraal, geometrisch, en daardoor desoriënterend. Een utopie of een gevangenis? De eilandtop draagt een standbeeld, een silhouet van...