een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Een kas stijgt op. Getild door een zwerm vogels, strak gespannen aan lijnen als touwen van hoop . Daaronder: een eenzame figuur op een leeg, drassig vlak. Geen bagage, geen afscheid, geen chaos. Alleen kijken. De kas is geen huis, maar het idee van een huis — transparant, leeg, licht. Een schijnbare bescherming die geen muren kent. En toch: ze...
Vijf bomen lijken gewichtloos te zweven in een stille wereld. Of is het hun spiegelbeeld dat ons misleidt? Wat boven lijkt, is misschien beneden. Wat vaststaat, blijkt vloeibaar. In deze verwarring opent zich ruimte — ruimte om anders te kijken, anders te voelen. De bomen staan niet op de grond zoals we gewend zijn, maar drijven tussen lucht en water....
Vier mensen staan stil. Niet buiten in de regen, maar binnen in een tentoonstellingsruimte — en toch zijn ze gekleed op water. Regenjassen, laarzen, houding alert en kalm. Ze kijken naar drie fotowerken die allemaal één ding gemeen hebben: het water is overal. Een schaal in zee met mensen erin, windmolens in een verzwolgen polder, een zebrapad dat in het...
Een vrolijke contradictie: een kas — die normaal het binnen beschermt tegen het buiten — staat hier open, transparant, midden op het water, met mensen erin die bloemetjes bekijken onder paraplu’s. Een lentegevoel in een post-nat landschap. Alsof de regen niet alleen wordt getolereerd, maar verwelkomd. Dit is geen vluchtplek, geen overlevingstructuur. Dit is een viering. De kas is niet...