een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Vijf bomen lijken gewichtloos te zweven in een stille wereld. Of is het hun spiegelbeeld dat ons misleidt? Wat boven lijkt, is misschien beneden. Wat vaststaat, blijkt vloeibaar. In deze verwarring opent zich ruimte — ruimte om anders te kijken, anders te voelen. De bomen staan niet op de grond zoals we gewend zijn, maar drijven tussen lucht en water....
Vier mensen staan stil. Niet buiten in de regen, maar binnen in een tentoonstellingsruimte — en toch zijn ze gekleed op water. Regenjassen, laarzen, houding alert en kalm. Ze kijken naar drie fotowerken die allemaal één ding gemeen hebben: het water is overal. Een schaal in zee met mensen erin, windmolens in een verzwolgen polder, een zebrapad dat in het...
Een vrolijke contradictie: een kas — die normaal het binnen beschermt tegen het buiten — staat hier open, transparant, midden op het water, met mensen erin die bloemetjes bekijken onder paraplu’s. Een lentegevoel in een post-nat landschap. Alsof de regen niet alleen wordt getolereerd, maar verwelkomd. Dit is geen vluchtplek, geen overlevingstructuur. Dit is een viering. De kas is niet...
Een ophaalbrug in een ondergelopen landschap is geen brug meer — zij is reliek, relaas, ruïne. Ze overbrugt niets meer. Ze staat daar, als een verlaten groet naar schepen die niet meer komen. Het wegdek dat zou moeten rusten op oevers, eindigt nu in water. Geen kades, geen polders, geen infrastructuur die haar belofte nog waarmaakt. De brug staat in...