een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Een luxe winkelstraat op een vliegveld. Dior, Estée Lauder, perfect verlicht, glimmend. Maar het water staat tot aan de vitrines. De vloer is onzichtbaar geworden – opgeslokt door een gladde laag vloed. Wat ooit glans en begeerte was, is nu drijvend decor. Uit de mond van gebeeldhouwde vrouwen stroomt water. Niet symbolisch, maar letterlijk. Als spuugfonteinen, als uitkotsing van overvloed....
Een beeld vol paradoxen: een kolonie huizen, strak en identiek, op hoge palen gezet boven een stil, glanzend wad. Alles is grijs — lucht, water, gebouwen, vogels — alsof kleur zelf verdampt is. De horizon is afwezig. Mist, tijd, getij: alles is opgeslokt in een suspensie van mogelijkheid. De huizen lijken te zweven, maar zijn verankerd in iets wat er...
Dit is een dissectie. Een landschap opengesneden met een plankier, een dunne, kunstmatige ader boven het water. Mensen bewegen erover alsof ze iets weten, of denken te weten. De bomen zijn kaal, de mist dringt overal in door — maar niemand kijkt elkaar aan. Ze staan stil. Kijken weg. Kijken omhoog. Kijken nergens. Onder het plankier: zwart water. En trappetjes....
Drie meisjes aan een tafel. Identiek. Stil. Ze schenken water in kopjes die al overstromen. De zee likt aan hun voeten. Niemand kijkt op. Niemand staat op. Wat je ziet lijkt huiselijk: porselein, beleefdheid, een theekransje. Maar het klopt niet. Alles lekt. Alles stroomt. Alsof het ritueel belangrijker is dan de realiteit. Dit beeld raakt. Niet omdat het luid is,...