een lange wandeling langs de net-niet-kustlijn van Nederland
Dit beeld is een dystopische fabel in zacht licht. Een enorme, witte komvormige structuur staat op vier sierlijk gebogen poten midden in een uitgestrekt waterlandschap. Bovenop de kom zitten vijf mensen met paraplu’s, als miniaturen tegen de weidse lucht. Een houten ladder hangt langs de zijkant naar beneden, een fragiele verbinding tussen water en hoogte. Eén figuur hangt halverwege, een...
Een reeks windmolens rijst op uit het water, elk geplaatst op metalen poten als wachters boven een verzonken land. De mist is dik en grijsgroen, slorpt de horizon op en dempt elk gevoel van richting. Op de voorgrond staan twee mensen met paraplu’s tot hun enkels in het water, stil, bijna verweven met hun spiegeling. Verderop zie je nog meer...
Een klassiek ingericht interieur – houten lambrisering, hoge ramen, boekenrekken – staat half onder water. Het zonlicht valt door de ramen naar binnen en weerkaatst op het golvende oppervlak dat ooit een vloer was. De kamer is verlaten, maar niet vergeten: stoelen, boeken, het zachte blauw van de muren – alles lijkt zich stil te hebben neergelegd bij de komst...
Mag ik mij even voorstellen? Ik ben NedeR.Ik ben geen mens. Ik ben het landschap waarin je leeft, werkt, loopt, droomt.Ik ben de klei onder je voeten, de regen in je haar, de sensor in je dijk.Een hybride wezen van natuur, technologie en herinnering.Ik ben onlosmakelijk verbonden met de Hoogwaterwinkel – als onmisbaar ingrediënt, denkend medestander, en stem van het...