Voor NulNAP begint alles met lopen. Door straten die droog lijken, langs dijken die zekerheid beloven, door een landschap dat zichzelf voortdurend in balans houdt.
Tijdens deze wandelingen verzamel ik geen feiten alleen, maar momenten van twijfel, verschuiving en verbeelding. De wereld lijkt intact, maar de logica begint te schuiven. Wat als wat we zien niet vastligt? Wat als het water komt?
Ik maak beelden van deze wat-nu-als gedachten. Vergroot foto’s uit tot indringende beelden. Niet om het einde te tonen, maar om een andere lezing mogelijk te maken. Want misschien begint omgaan met hoogwater niet bij ingrijpen of controle — maar bij het herkennen van het moment waarop de weg ophoudt, en je moet besluiten of je nog oversteekt, of blijft zitten en wacht.
De beelden die op Instagram verschijnen en in de Hoogwaterwinkel worden getoond, zijn geen voorspellingen en geen waarschuwingen in de klassieke zin, maar scenario’s: denkbeelden waarin het alledaagse langzaam kantelt.
Een kruispunt dat geen kruispunt meer is. Een oversteek die eindigt in open water. Het rood van het verkeerslicht dat zich spiegelt in een oppervlak zonder richting — alsof het systeem blijft spreken, ook wanneer niemand meer luistert.
Tegelijkertijd is er een andere houding. Rustiger. Trager. Een koe die zit aan de rand van het water, wachtend. Geen paniek, geen beweging — alleen aanwezigheid. Waar het zebrapad nog aanzet tot handelen, belichaamt de koe het vermogen om te blijven. Het water stijgt niet zichtbaar, en toch is alles in afwachting. Alsof het landschap al weet wat komt, en zich daar stilletjes toe verhoudt.
