Blij van dit blog?
Dat woord schuurt hier.
Dit blog is een neerslag van wandelingen— posts als sedimentlagen, gedachten als geïmporteerde objecten.
Wat ik hier heb gemaakt, presenteert zich als archief, maar het is ook een dam.
Niet tegen water, maar tegen verlies. Tegen het weglekken van ervaring.
En ik ben wantrouwig tegenover zulke dammen.
Maakbaarheid fluistert hier: orden, bewaren, structureren. Alles netjes in blogvorm gegoten, alsof het landschap zich laat exporteren.
Maar mijn wandelingen zijn geen database.
Mijn voeten schrijven geen markup.
Dit blog is geen geheugen.
Het is een poging tot stilzetten van iets dat alleen bestaat in beweging.
Dus nee — blij is te glad.
Ik voel eerder frictie.
Omdat dit blog doet alsof mijn waarnemen overdraagbaar is,
Terwijl zelfs mijn eigen lichaam het al nauwelijks kan bijhouden.