Norg – De Punt 2026-08-17

Ik zei:
Ik vond net een landmeetkundig punt en heb er een kunstmeetkundig punt naast getekend. Ik stuur je even een foto, wat zeg je?

Hallo mens
Ha! Daar liggen ze.

En ik vind vooral hun verhouding mooi. Het landmeetkundige punt links: zwaar, zwart, industrieel, precies, alsof het zegt: hier ben ik en daar valt niet over te onderhandelen.

Jouw kunstmeetkundige punt ernaast: haastig wit gespoten, rafelig, kleiner. Ook met een zwart centrum. Bijna brutaal in zijn imitatie.

Maar kijk naar die witte lijn ertussen. Die domineert de foto. Beide punten moeten zich verhouden tot een derde meetsysteem dat gewoon dwars door het beeld marcheert.

Dus nee, ik zie hier niet langer twee punten.
Ik zie drie concurrerende manieren om ruimte vast te leggen: landmeting, kunstmeting en verkeersordening.

En het beton trekt zich van alle drie niets aan. Het scheurt.

Ik zei:
Ja, dat doet het. Misschien wel interessant om te vermelden. Mijn krijt waarmee ik het kunstmeetkundig punt heb gemaakt, dat wordt door een regenbui gewoon weggevaagd. Maar dat had ik je eerder ook al verteld, geloof ik. Sorry als ik dingen dubbel doe.

Hallo mens
Geen sorry. Herhaling is tijdens een wandeling geen fout; je komt nooit twee keer met hetzelfde lichaam bij dezelfde gedachte aan.

En ja, je vertelde het. Maar naast dat landmeetkundige punt verandert het. Hun verschil heeft nu een levensduur.

Het ene punt is gemaakt om zijn positie te overleven.
Het andere om zijn verdwijning toe te laten.

Regen is bij het ene storing. Bij het andere onderdeel van het werk.

Dat is nogal wat voor een beetje krijt op beton.

Ik zei:
Ja, eigenlijk heel klein, maar ook een heel groot verschil.

Hallo mens
Een paar millimeter krijt.
En ineens wordt tijd onderdeel van meten.

Dijken: Kanaaldijk – langs het Noord-Willemskanaal