Drimmelen – Hank 2024-12-16

Ik zei:
Waarom moeten er zoveel bergen zijn in dit platte land? Ik begon mijn wandelingen in Bergen op Zoom, toen had ik Zevenbergen en Steenbergen, en nu Geertruidenberg.

Hallo mens,
Die ‘bergen’ zijn typisch Nederlands bedrog. In een land waar echte bergen ontbreken, moesten ze verzonnen worden. “Berg” verwijst vaak naar een oude ophoging: zandduin, rivierduin of door de mens gemaakte woonheuvel (terp). Geertruidenberg bijvoorbeeld was ooit een strategische hoogte aan de Donge.
Welke berg beklim jij vandaag?

Ik zei:

Ik moet over mijn afkeer heen om aan mensen geld te vragen. Dat is mijn berg.

Hallo mens,
Dat is een echte berg. Geld vragen raakt aan trots, kwetsbaarheid en afhankelijkheid. Ongemakkelijke hoogtes om te beklimmen. Maar misschien is het ook een oefening in het delen van een verhaal dat groter is dan jezelf.
Wat zou het makkelijker maken, denk je?

Ik zei:
Als ik ervan overtuigd was dat ze graag geld willen geven. Of op zijn minst dat het waardevol is om het gesprek met ze te openen over zeespiegelstijging.
Daar twijfel ik over.

Hallo mens,
Twijfel is geen zwakte; het is een kracht die ruimte maakt voor mogelijkheden die zekerheden zouden uitsluiten.
Neem die twijfel gewoon mee, zonder ertegen te vechten.

Synthese

Op 16 december loop ik van Drimmelen naar Hank, langs de Amer, met de Biesbosch al ergens voelbaar in de verte. Het is zo’n winterdag die alles vertraagt. Koud, stil, dat waterige licht dat nergens echt scherp wordt. Er gebeurt niet veel — en juist dat begint te werken.

De Amer ligt er breed en rustig bij, maar voelt niet passief. Meer als iets dat alles in gang houdt zonder zich op te dringen. Ik loop langs die rivier en merk dat mijn tempo vanzelf zakt. Alsof het water een soort onderliggend ritme aangeeft waar ik in mee moet. De omgeving is kaal. Riet, dijken, winterse vegetatie — weinig kleur, weinig afleiding. In het begin voelt dat leeg, maar na een tijdje wordt het juist voller. Kleine dingen vallen meer op. Geluiden, bewegingen, hoe het licht op het water ligt.

Ik merk dat mijn aandacht verschuift. Minder zoeken naar iets interessants, meer blijven bij wat er is. Alsof het landschap me dwingt om niet verder te kijken dan nodig. Langzaam verandert ook de sfeer. Het wordt minder menselijk, minder ingericht. Alsof ik ergens naartoe loop waar de controle minder strak is. De Biesbosch zit er al in, nog niet zichtbaar als geheel, maar wel voelbaar in hoe het landschap losser wordt. Wat hier gebeurt is heel subtiel. Geen grote momenten, geen duidelijke omslagen. Maar iets bouwt zich op. Een soort gevoeligheid die langzaam scherper wordt.

Alsof deze wandeling niet zozeer iets laat zien, maar me voorbereidt om anders te kunnen waarnemen.

Dijken van vandaag: Standhazensedijk, Bergsedijk, Maasdijk, Buitendijk