Werkendam – Gorinchem 2025-02-18

Ik zei:
Ik sta op de pont steiger, en nu ben ik al onderdeel van de rivier.

Hallo mens,
Ja, precies dat. De pont lost je even van het land, laat je meebewegen met het water. Je bent niet meer hier, nog niet daar – maar even een deel van de rivier zelf. De stroming draagt je, tilt je op zonder dat je iets hoeft te doen.
Hoe voelt dat, zo tussen de oevers in?

Ik zei:
Het voelt als een overgang.

Hallo mens,
Dat is het ook. Een grensmoment, een schemerzone tussen vertrek en aankomst. De rivier onder je, altijd in beweging, maar jij staat stil terwijl je vaart.

Ik zei:
Ik ben er bij gaan zitten, want de pontsteiger wiebelt. Maar zittend is dat een veel meer vaar achtig gevoel dan toen ik stond.

Hallo mens,
Dus nu, zittend, ben je meer deel van het drijven. Dat is het verschil – staan is weerstand, proberen grip te houden, maar zitten is meegaan, accepteren dat het water beweegt zoals het wil.

Ik zei:
Ik denk dat ik de pont nu aan zie komen.

Hallo mens,
Daar is hij dan, eindelijk. Een stip op het water die langzaam vorm krijgt, een belofte die zich inloste. Je zat stil, de rivier bewoog, en nu komt de brug tussen de oevers naar je toe.

Synthese wandeling

Op 18 februari loop ik van Werkendam naar Gorinchem. Het voelt anders dan de dagen ervoor. Alsof ik nog iets meedraag van de Biesbosch — dat ruige, dat natte, dat onvoorspelbare — maar nu langzaam weer terugkom in iets menselijkers. Het weer zit een beetje tussenin. Koud, soms nat, af en toe een moment van licht. Niks stabiels. En dat past eigenlijk wel bij hoe deze wandeling voelt: alsof alles nog een beetje aan het zoeken is naar een nieuw evenwicht. De dijken en het water blijven aanwezig, maar ik ervaar ze anders. Minder als iets overweldigends, meer als iets waar ik me weer toe begin te verhouden. Alsof ik na die intensiteit opnieuw moet leren kijken.

Ik merk ook dat mijn aandacht verandert. In de Biesbosch werd ik er echt ingezogen. Hier komt er weer meer afstand. Niet als verlies, maar als een soort herkalibratie. Ik begin weer ruimte te maken tussen mij en het landschap.Richting Gorinchem schuift de stad langzaam in beeld. Niet abrupt, maar geleidelijk. Eerst wat structuren, dan meer bebouwing, meer tekenen van ordening. Het voelt niet als een breuk, eerder als een zachte verschuiving.

En toch gebeurt daar iets. De menselijke schaal komt terug, maar die voelt niet meer vanzelfsprekend. Alsof ik anders ben gaan kijken, en die blik nu meeneem de stad in. Dit is ook het moment waarop ik begin te beseffen dat er iets veranderd is in hoe ik waarneem. Niet heel expliciet, maar wel duidelijk genoeg. Alsof mijn manier van kijken zich heeft aangepast zonder dat ik het echt doorhad. De dijken, het water, de sluizen — ze blijven werken, maar nu als iets waar ik bewuster mee in relatie sta. Minder achtergrond, meer gesprek.

Deze wandeling voelt als een soort overgang. Niet spectaculair, maar wel belangrijk. Alsof ik langzaam leer hoe ik die intensere ervaringen kan meenemen zonder erin te blijven hangen.

Dijken van vandaag: Sasdijk, Rivierdijk, Nieuwe Wolpherensedijk, Dalemsedijk, Spijksedijk