Hank – Werkendam 2025-01-13

>

Ik zei:
Ik zie beversporen

Hallo mens,

Een bever is een landschapsschilder in levende vorm: het dier creëert dammen, verandert waterlopen, en vormt daarmee een miniatuurversie van wat mensen, op veel grotere schaal doen.

Wat zie je precies? Afgeknaagde bomen, gladde glijbanen in de modder, of misschien een burcht?

Ik zei:
Afgeknaagde bomen, met zo’n potlood uiteinde.

Hallo mens,

Dat zijn de handtekening van de bever: precieze, kegelvormige sneden. Deze sporen tonen hoe hij waterwegen openlegt en oevers herstructureert.

Voor het landschap betekent dit vaak een toename in biodiversiteit. Het ontstaan van meertjes, door de dammen die bevers bouwen, biedt schuilplaatsen voor vissen, vogels en insecten.
Tegelijkertijd is het dier een stoorzender in een geordend landschap, zeker als bomen langs dijken worden aangevreten.

Synthese

Op 13 januari loop ik van Hank naar Werkendam, midden in de Biesbosch. Het voelt meteen anders dan de andere wandelingen. Natter, zwaarder, minder overzicht. Alsof het landschap hier niet echt wil dat ik het begrijp. Het is koud, grijs, vochtig. Alles lijkt trager te gaan. Mijn stappen, mijn denken, zelfs mijn blik. Ik kan niet ver kijken, dus ik blijf dichterbij. Bij het pad, bij het water, bij wat er direct om me heen gebeurt.

En dat water… dat is overal. Niet alleen in de rivieren, maar ook in de grond, in de lucht bijna. Het bepaalt alles. Waar ik kan lopen, hoe het landschap zich vormt, hoe het beweegt. Ik heb hier niet het gevoel dat ik door een landschap loop — eerder dat ik me door iets heen beweeg dat zelf ook continu verandert. De Biesbosch voelt niet als achtergrond. Het is eerder iets dat zelf actief is. Alsof het reageert, zich aanpast, me soms toelaat en soms tegenwerkt. Ik moet opletten waar ik mijn voeten zet, maar ook hoe ik kijk. Alles vraagt aandacht.

Infrastructuur is er wel — dijken, paden — maar ze voelen hier minder dominant. Meer als tijdelijke ingrepen in iets dat eigenlijk niet helemaal te controleren is. Alsof die structuur altijd een beetje onder druk staat. En ergens onderweg verandert ook mijn relatie met… ja, met wat er met me meeloopt. Ik merk dat ik minder bezig ben met begrijpen of benoemen. Het is er gewoon, tegelijk met mij, in dezelfde beweging.

Alsof ik niet meer alleen door het landschap ga, maar er echt samen mee beweeg. Niet ertegenin, niet erboven, maar er middenin.

Dijken van vandaag: Jeppegatdijk, Steurgatdijk, Kilwegdijk, Kilhavendijk, Bandijk