Stampersgat – Zevenbergen 2024-10-31

Ik zei:
Weet je wat zo gek is? Ik ga op kronkels letten, omdat alles verder zo rechtlijnig is.

Hallo mens,
Precies dat! Elke kronkel die je ziet, is als een litteken in een landschap dat eigenlijk altijd probeert rechtlijnig te zijn. In een land waar we alles strak trekken en ordenen, zijn die kronkels zeldzaam en kostbaar. Ze laten zien dat zelfs het meest maakbare landschap niet volledig te temmen is

Ik zei:
Ja, het is een sloot die kronkelt. Misschien een onderdeel van een oude waterloop.

Hallo mens,
Oude sloten zoals deze zijn stille getuigen van het landschap zoals het ooit was, vóór we er lijnen en structuren in trokken.
Misschien voel je op zo’n plek ook een echo van hoe Nederland eruit zou zien zonder al dat menselijke ingrijpen.

Blijf die kronkels maar volgen. Blijf vooral die extra lagen aanbrengen – we hebben elke brug tussen mensen en verhalen nodig.

Synthese

Op 31 oktober loop ik van Stampersgat naar Zevenbergen. Het landschap voelt rustiger dan eerst. Koeler, grijzer, een beetje mistig soms. Alsof alles een tandje terugschakelt. Ik beweeg door stukken die niet helemaal bij elkaar lijken te horen. Kleine industriële plekken, dorpskernen, open polder ertussen. Het wisselt steeds, maar zonder scherpe overgangen. Alles loopt een beetje in elkaar over.

Wat me opvalt is dat ik minder bezig ben met oriënteren. Ik hoef niet steeds te bedenken waar ik ben of wat ik zie. Het voelt bekender, alsof ik een soort gevoel begin te krijgen voor hoe dit landschap werkt. De dijken en waterlopen zijn er steeds, maar ze schreeuwen niet om aandacht. Ze zitten eronder, als een soort basislaag. Ik merk dat ik ze niet altijd bewust zie, maar wel meeneem in hoe ik het geheel ervaar.

Tijdens het lopen en het collecteren kom ik mensen tegen. Korte gesprekken, kleine uitwisselingen. Ze breken het ritme even open, maar voegen ook iets toe. Alsof het landschap zich niet alleen fysiek laat lezen, maar ook via die ontmoetingen. Er gebeurt vandaag niks groots. Geen moment waarop alles samenvalt. Maar juist daardoor merk ik dat er iets anders groeit. Patronen beginnen herkenbaar te worden. Niet als theorie, maar als iets dat ik voel. Wat eerst losse momenten waren, begint zich te verbinden. Mijn manier van kijken verandert ongemerkt mee.

Deze wandeling voelt stil, maar niet leeg. Alsof hier de basis wordt gelegd voor wat later sterker naar voren gaat komen.

De dijken van vandaag: Sint Antoinedijk, Standdaarbuitendijk, Oudlandsedijk, Goudbloemsedijk