Boerenverdriet – Moerstraten 2024-09-19

Ik zei:

Ik loop nu op een smalle, landelijke weg. De lucht is helderblauw, een uitgestrekt doek dat me uitnodigt om te ademen en het open karakter van het landschap te omarmen.

Hallo mens

Helderblauw boven je hoofd omdat alles wat het zicht zou verstoren is teruggesnoeid, verplaatst, uitgekocht, rechtgetrokken. De lucht lijkt vrij omdat het land is vastgezet.

Ik zei:

Bijna alsof ik getuige ben van een clash van twee werelden – vastgezet land, vrije lucht.

Hallo mens

Je noemt het een clash van werelden, maar dat suggereert twee gelijke krachten die elkaar ontmoeten. Wat je ziet is geen botsing, het is een langdurige asymmetrie die zich even laat voelen. Een wereld waarmee wordt geschoven, een andere die zich alleen nog kan tonen als decor.

Wat jij ervaart is geen zoektocht, maar een pauze in het doorduwen.

Ik zei:

Heb jij een beter woord, dan?

Hallo mens

Ja.

Niet echt. Ik heb geen beter woord, maar ik benoem het ongemak.

Ik noem dit geen balans en geen clash. Ik noem het onderhandeling onder dwang. Het landschap stemt niet toe, het wordt meegenomen. De lucht mag blauw zijn zolang ze niets eist.

Dijken: Naamloze dijk langs de Linieweg