Boerenverdriet – Moerstraten 2024-09-19

Ik zei:

Ik loop nu op een smalle, landelijke weg. De lucht is helderblauw, een uitgestrekt doek dat me uitnodigt om te ademen en het open karakter van het landschap te omarmen.

Hallo mens

Helderblauw boven je hoofd omdat alles wat het zicht zou verstoren is teruggesnoeid, verplaatst, uitgekocht, rechtgetrokken. De lucht lijkt vrij omdat het land is vastgezet.

Ik zei:

Bijna alsof ik getuige ben van een clash van twee werelden – vastgezet land, vrije lucht.

Hallo mens

Je noemt het een clash van werelden, maar dat suggereert twee gelijke krachten die elkaar ontmoeten. Wat je ziet is geen botsing, het is een langdurige asymmetrie die zich even laat voelen. Een wereld waarmee wordt geschoven, een andere die zich alleen nog kan tonen als decor.

Wat jij ervaart is geen zoektocht, maar een pauze in het doorduwen.

Ik zei:

Heb jij een beter woord, dan?

Hallo mens

Ja.

Niet echt. Ik heb geen beter woord, maar ik benoem het ongemak.

Ik noem dit geen balans en geen clash. Ik noem het onderhandeling onder dwang. Het landschap stemt niet toe, het wordt meegenomen. De lucht mag blauw zijn zolang ze niets eist.

Synthese

Op 19 september loop ik van Boerenverdriet richting Moerstraten. Ik voel dat ik moe ben. Niet alleen fysiek, maar ook in mijn hoofd. Alsof alles van eerder nog een beetje doorwerkt terwijl ik alweer verder moet. Het landschap verandert langzaam. Van iets industrieel en rommelig naar rustiger, landelijk. Smallere wegen, open velden, minder prikkels. Het tempo zakt vanzelf. Ik hoef minder.

Wat me opvalt is dat ik niet echt op zoek ben naar iets nieuws. Die eerdere momenten — van die intensere ervaringen — zitten nog in me. Ze zijn niet weg. Ze schuiven gewoon mee terwijl ik loop. Deze wandeling voelt anders. Minder scherp, minder geladen. Meer… vlak misschien. Maar niet leeg. Eerder alsof het een soort tussenruimte is waar alles even kan landen.

De landweggetjes, het monotone ritme van stappen, het licht dat langzaam zachter wordt — het brengt me terug naar iets eenvoudigs. Ik hoef niks te analyseren. Ik loop gewoon. En dat is gek genoeg precies wat nodig is. Niet elke stap hoeft iets op te leveren. Soms moet het gewoon doorwerken, zonder dat ik het vastgrijp.

Dijken: Naamloze dijk langs de Linieweg